خوب ترين حادثه...

با همه ي بي سر وساماني ام

باز به دنبال پريشاني ام

طاقت فرسودگي ام هيچ نيست

در پي ويران شدن آني ام

آمده ام تا تو نگاهم كني

عاشق آن لحظه ي طوفاني ام

دلخوش گرماي كسي نيستم

آمده ام تا تو بسوزا ني ام

آمده ام با عطش سالها

تا تو كمي عشق بنوشاني ام

ماهي برگشته ز دريا شدم

تا كه بگيري و بميراني ام

خوب ترين حادثه مي دانمت

خوب ترين حادثه مي داني ام؟؟؟

حرف بزن ، بغض مرا باز كن

دير زماني است كه باراني ام

حرف بزن ، حرف بزن سالهاست

تشنه ي يك صحبت طولاني ام

                                      استاد محمد علي بهمني

 

---

ديروز كلي برف باريد و امروز همه جا سفيييد..........!

...................

.........................

.................................

...........................................

 

                                    

 

ادامه نوشته

ديوار دنيا!

                          

 

دنيا ديوارهاي بلند دارد و درهاي بسته كه دورتا دور زندگي را گرفته اند.

نمي شود از ديوار هاي دنيا بالا رفت، نمي شود سرك كشيد و آن طرفش را ديد. اما هميشه نسيمي از آن طرف ديوار كنجكاوي آدم را قلقلك مي دهدو كاش اين ديوارها پنجره داشت و كاش مي شد گاهي به آن طرف نگاه كرد. شايد هم پنجره اي هست و من نمي بينم.شايد هم پنجره اش زيادي بالاست و قد من نمي رسد.

با اين ديوارها چه مي شود كرد؟ مي شود از ديوارها فاصله گرفت و قاطي زندگي شد و مي شود اصلا فراموش كرد كه ديواري هست و شايد مي شود تيشه اي برداشت و كند و كند. شايد دريچه اي ، شايد شكافي ،‌شايد روزني.

هميشه دلم مي خواست روي اين ديوار سوراخي درست كنم.حتي به قدر يك سر سوزن، براي رد شدن نور ، براي عبور عطر و نسيم ، براي ... بگذريم.

گاهي ساعت ها پشت اين ديوار مي نشينم و گوشم را مي چسبانم به آن و فكر ميكنم يا اگر همه چيز ساكت باشد مي توانم صداي باريدن روشنايي را از آن طرف ديوار بشنوم. اما هيچ وقت ، همه چيز ساكت نيست و هميشه چيزي هست كه صداي روشنايي را خط خطي كند.

ديوارهاي دنيا بلند است ، و من گاهي دلم را پرت ميكنم آن طرف ديوار. آن طرف ، حياط خانه ي خداست. و آن وقت هي در ميزنم ، در ميزنم ، و ميگويم:  ((دلم افتاده توي حياط شما ، ميشود دلم را پس بدهيد... ))

كسي جوابم را نمي دهد ، كسي در را برايم باز نمي كند. اما هميشه ، دستي ، دلم را مي اندازد اين طرف ديوار. همين.

 و من اين بازي را دوست دارم.همين كه دلم پرت ميشود اين طرف ديوار همين كه ....

من اين بازي را ادامه مي دهم ، و آنقدر دلم را پرت ميكنم ،آنقدر دلم را پرت ميكنم تا خسته شوند ، تا ديگر دلم را پس ندهند. تا آن در را باز كنند و بگويند : بيا خودت دلت را بردار و برو . آم وقت من مي روم و ديگر هم بر نمي گردم. من اين بازي را ادامه مي دهم...

 

                                               نقل از كتاب در سينه ات نهنگي مي تپد

                                                             عرفان نظرآهاري

                                                             انتشارات صابرين

ادامه نوشته

باز هم عشق...!

دوستداری این سان نیست،اینکه دوست آزاری است

شیوه ای که داری تو، شیوه نیست، بیماری است

هرکسی تواند برد دل به مکر و افسونی

آنچه مشکل است اما ، دلبری نه، دلداری است

کافری است رنجیدن در طریقت یاران

لاف عشق و رنجش؟نه ،یار من!نه این یاری است

من کجا توانم بود جز به یاد تو ؟ وقتی ،

خاطرات تو چون خون ، در رگان من جاری است

هرکه را که غیر از تو گوش می کنم، ناچار،

قصه ی ملال انگیز ، داستان تکراری است

با منی و تصویرت در صف تداعی ها

اختتام پیش از خواب، افتتاح بیداری است

هم تو مشکلی هم عشق ، کار مشکل است آری

مهر با تو دشواری بافته به دشواری است

                                                          حسین منزوی

---

 من بی تو امشب دلم شادمان نیست اینجا

                                 هر جا که هستی دلت شاد امشب......

                                                                           حسین منزوی

---

سلااااااااااااااااااام

دلم تنگ شده بود برای شعر نوشتن برای شما!

بالاخره مجموعه اشعار حسین منزوی رو خوندم!! محشره!

باز هم از حسین منزوی برایتان خواهم نوشت!!!!!!

ای خدا

 

فأسألک یارب

        بنور وجهک الذی اشرقت له الارض و السماوات

                                و کشفت به الظلمات.....

                                         ..... أن لا تمیتنی علی غضبک....