؟

 

چرا تو بعضی وبلاگا نمیشه نظر گذاشت؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!!!!

یعنی اشکال از چی میتونه باشه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!

 

تو مپندار كه من بي تو بمانم زنده

 

 

 

سلااااااااااااااام

همين الان يه كتاب از كتابخونه ي دانشكده گرفتم، ميترسم زياد بهش دست بزنم چون عنقريب است كه پودر شود!!!!!

ديوان عماد فقيه كرماني. سال چاپ 1348! البته من از اين جور كتابا زياد مي گيرم (چون تو دانشگاه ما زياده!) ولي الان تصميم گرفتم چندتا شعرشو براتون بنويسم...... از توليد به مصرف! اميدوارم خوشتون بياد.

 

---

تو مپندار كه من بي تو بمانم زنده

كه به تو زنده ام اي جان ، نه به جانم زنده

فكرت اينست كه من زنده بمانم ،‌هيهات

من اگر زنده به جانم تو مخوانم زنده

بوي زلف تو شنيدم شبي از باد سحر

سال ها شد كه من خسته از آنم زنده

كشته ي عشق تو چون زنده ي جاويد شود

من دلْ سوخته در هردو جهانم زنده

 

 

---

من،‌با خيال تو يكجا نشسته ام

ني در به روي بسته و يكجا نشسته ام!

از سوز سينه ،‌بر سر آتش فتاده ام

وز آب ديده بر لب دريا نشسته ام

تا من به جست و جوي تو برخاستم زجاي

باور مكن كه يك نفس از پا نشسته ام

تا دست برد عشق توام زير پاي كرد

دارم گمان كه بر صف بالا نشسته ام

تو رفته اي به راه غرور و طريق كبر

من در مقام عجز و مدارا نشسته ام

گفتي شبي چو شمع درآيم به مجلست

سوزان در انتظار تو شب ها نشسته ام

گفتي عماد! كام تو فردا برآورم

من بر اميد وعده ي فردا نشسته ام!

 

 

---

دل برد و زماني بر ِ ما نيز نيايد

وآن روز كه آيد به صفا نيز نيايد

خون ريزد و از خلق ندارد به حقيقت

انديشه و فكرش ز خدا نيز نيايد

بويش به مشام من بيدل كه رساند

كاينجا كه منم ، باد صبا نيز نيايد

اميد عيادت نتوان داشتن از وي

ور زانكه بميري به عزا نيز نيايد!

 

 

---

دل كه هرگز نديده ام شادش

شايد ار خوانده ام غم آبادش

از دلم تا چه در وجود آمد

كه زمانه به دست غم دادش

بارها روي دل به قبله كنم

كه بنالم زدست بيدادش

چون رسد قصه ام به موقف عرض

حسن عهدم رسد به فريادش

بلبل جان هواي كويش ديد

قفس تن برفت از يادش

ديده جون قد او خرامان شد

كرد نسبت به سرو آزادش

شد ز شوقش چنان ضعيف عماد

كه به هر گوشه مي برد بادش!

 

 

 البته کامل که خوندم شعرای قشنگترترش رو پیدا میکنم و براتون می نویسم!

چتر برای چه؟! خیال که خیس نمی شود!

 

 

از زندگي از اين همه تكرار خسته ام

از هاي و هوي كوچه وبازار خسته ام

تن خسته سوي خانه دلِ خسته ميكشم

وايا! از اين حصار دل آزار خسته ام

دلگيرم از خموشي تقويم روي ميز

از دنگ دنگ ساعت ديوار خسته ام

از او كه گفت:"يار تو هستم" ولي نبود

از خود كه زخم خورده ام از يار خسته ام

با خويش در ستيزم و از دوست در گريز

از حال من مپرس كه بسيار خسته ام

 

                                                  (محمد علي بهمني / مجموعه شعر باغ لال)

 

 

 

---

 

تنهايي ام را با تو قسمت مي كنم سهم كمي نيست

گسترده تر از عالم تنهايي من عالمي نيست

غم آنقدر دارم كه مي خواهم تمام فصل ها را

بر سفره ي رنگين خود بنشانمت، بنشين غمي نيست!

حوّاي من ! ير من مگير اين خودستايي را كه بي شك

تنهاتر از من در زمين و آسمانت آدمي نيست

آيينه ام را بر دهان تك تك ياران گرفتم

تا روشن ام شد در ميان مردگانم ، همدمي نيست

همواره چون من نه!فقط يك لحظه خوب من بينديش:

لبريزي از گفتن ولي در هيچ سويت محرمي نيست...

من قصد نفي بازي گل را و باران را ندارم

شايد براي من كه همزاد كويرم شبنمي نيست

شايد به زخم من كه ميپوشم ز چشم شهر آن را

در دستهاي بي نهايت مهربانش مرهمي نيست

شايد و يا شايد هزاران شايد ديگر ، اگر چه

اينك به گوش انتظارم جز صداي مبهمي نيست

                        (محمدعلي بهمني / مجموعه شعر گاهي دلم براي خودم تنگ ميشود)

---

 

افتادن از كدام سو؟

           - جاذبه مي داند و بام

                               سقوط نديدني ست

گاه ،‌جاذبه آغوش مي گشايد و به تمامي جذبت مي كند

              گاه ،‌تو چشم ميگشايي و جاذبه مجذوب تو مي شود

                                              تا ... بامي ديگر و گاهي ديگر

                            

                                   (محمدعلي بهمني/مجموعه شعر اين خانه واژه هاي نسوزي دارد)

---

 

هم از تو هيچ در اين رهگذر نمي خواهم

و ... هم حضور تورا مختصر نمي خواهم

اگرچه حرف توقف به دفتر من نيست

قبول كن كه تو را رهگذر نمي خواهم

تويي كه از من و پنهان من خبر داري

كسي كه نيست زمن با خبر نمي خواهم

زمانه از توهزاران شبيه ساخته است

هنرشناسم  و شبه هنر نمي خواهم

بخواه تا اثري باز جاودانه شود

دقايقي كه ندارد اثر نمي خواهم

به عمر يك غزل حافظانه با من باش

فقط همين و از اين بيشتر نمي خواهم

 

                           (محمدعلي بهمني / مجموعه شعر شاعر شنيدني ست)

 

                   

---

                 

                        

                    

 

 

 

نفس عمیق

 

 سلام

خویبن؟؟؟؟

چقد این عکسو دوس دارم!رنگشو خیلی دوس دارم! دلم وا میشه وقتی می بینمش!!!!!!!

 

دلم  ...    (بگذريم...!)

 

 

---

 

تا حالاشده غمي رو تو دلتون احساس كنيد ولي ندونيد دليلش چيه.... يه دلشوره ي عجيب.... من الان دقيقا همين احساسو دارم! چه احساس مزخرفي! ولي اين عكسو كه ميبينم يه حس خوب بهم دست ميده........ (از اينجا هم بگذريم!)

كلا دنيا محل گذره ! ما هم مي گذريم!!!!!!!!!!

 

شايد.... .

---

 

اي روزهاي خوب كه در راهيد.....

اي روزهاي گم شده در مه

از پشت لحظه ها به در آييد....... . ..........  

 

 

کو یاری....

 

 

گهگاه

      دوست

            بی آنکه خود بداند

                        درحال دشمنی ست.

                                                                             

                                                                    محمدعلی بهمنی